Twijfel &
vragen

Eerlijk zijn

Mag ik twijfelen en toch geloven?

Twijfel en geloof sluiten elkaar niet uit. In de Bijbel twijfelen de meeste geloofshelden: Abraham, Mozes, Elia, Johannes de Doper, Thomas. Ze stellen harde vragen aan God. Ze klagen, ze protesteren, ze gaan soms door diepe duisternis. En toch worden ze geloofsgetuigen.

Twijfel is eerlijk omgaan met de werkelijkheid. Het is weigeren om geruststelling aan te nemen die je niet overtuigt. En dat heeft iets van integriteit — ook voor God.

Heere, ik geloof; kom mijn ongeloof te hulp. — Marcus 9:24

Waarom is er zoveel lijden?

Dit is de hardste vraag in het geloof. Als God goed is en almachtig — waarom lijdt dan een kind aan kanker? Waarom overleeft een genocide? Waarom bidt iemand om genezing en wordt niet genezen?

Er is geen eenvoudig antwoord dat dit wegverklaart. De Bijbel geeft ook geen koude filosofische theorie — ze geeft een God die in het lijden neerdaalt. Jezus sterft aan een kruis. "Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?" De vraag van de lijdende mens is de vraag van Jezus zelf.

Dat betekent niet dat het lijden daarmee zinloos is of zin heeft — het betekent dat God er niet buiten staat. En dat is voor velen geen antwoord, maar het begin van een weg.

Bestaat God wel?

De vraag naar het bestaan van God is reëel en verdient serieuze aandacht. Er zijn sterke filosofische argumenten voor het bestaan van God: het kosmologisch argument (de wereld lijkt een oorsprong te vereisen), het teleologisch argument (de fijnafstemming van het heelal), het moreel argument (morele waarden lijken een fundament te vereisen).

Maar uiteindelijk is het kennen van God meer dan een filosofisch vraagstuk. Het is een persoonlijke kwestie. En de uitnodiging van het Evangelie is niet: bewijs eerst dat God bestaat, dan mag je geloven. De uitnodiging is: kom en zie (Johannes 1:46).

Wat als ik niet voelen kan dat God er is?

Gevoel is geen maatstaf voor werkelijkheid. God is werkelijk ook als je Hem niet voelt. Wolken zijn geen bewijs dat de zon er niet is. Vertrouwen in God in de nacht van het gevoel — dat is misschien wel de diepste vorm van geloof.

De mystici noemen het de "donkere nacht van de ziel". Johannes van het Kruis, Moeder Teresa — allen kenden perioden van diepe duisternis. En de uitkomst was niet: God was er niet. De uitkomst was: ik liep door het donker, en Hij droeg mij.